5 vragen aan Regula Ysewijn: “Mijn ADHD-diagnose op volwassen leeftijd verklaarde zoveel”

Toen culinair auteur en tv-gezicht Regula Ysewijn (43) op haar 40ste de diagnose ADHD kreeg, vielen heel wat puzzelstukken op hun plaats. Waarom wordt ADHD bij vrouwen zo vaak gemist? Hoe herken je de signalen? En wat verandert een diagnose op volwassen leeftijd? Regula vertelt over haar ervaringen met ADHD, overprikkeling en zelfaanvaarding.

1. Hoe ontdekte je dat je ADHD hebt? 

“Het was geen eenvoudige weg. Tijdens onderzoeken naar migraine stelde een neuroloog vragen over mijn jeugd en mijn gedrag. Hij vroeg of ik ooit getest was op ADHD. Dat zette alles in gang.”

“Via een gespecialiseerde psychiater begon een traject met gesprekken – ook met mijn familie – testen en vragenlijsten. Pas na maanden werd het duidelijk dat ik ADHD heb.”

“Bij vrouwen wordt ADHD vaak gemist, omdat het zich anders uit dan bij mannen. Het typische beeld van ADHD is dat van een hyperactieve jongen, terwijl meisjes met ADHD vaak net heel dromerig, verstrooid, of in gedachten verzonken zijn.” 

“Daardoor blijven de kenmerken vaak jarenlang onopgemerkt. Ik kreeg mijn diagnose uiteindelijk pas op latere leeftijd, terwijl ik achteraf gezien al mijn hele leven kenmerken van ADHD vertoonde.”

“Het typische beeld van ADHD is dat van een hyperactieve jongen, terwijl meisjes met ADHD vaak net dromerig, verstrooid, of in gedachten verzonken zijn”

2. Wat heeft de diagnose voor jou veranderd?

“Het voelde alsof alle puzzelstukken eindelijk op hun plaats vielen. Mijn hele leven al had ik het gevoel dat ik anders was, maar ik begreep niet goed waarom.”

“Ik zat ook lang met een schuldgevoel, zeker over mijn schooltijd. Op sommige vakken behaalde ik topscores, op andere vakken faalde ik keer op keer. Mijn leerkrachten zeiden dat ik niet genoeg mijn best deed, terwijl ik er eigenlijk niets kon aan doen.”

“Door de diagnose ADHD begreep ik eindelijk waarom bepaalde dingen zoveel energie kostten. Het gaf me rust en erkenning, omdat ik mezelf beter begrijp. Ik besefte dat ik niet lui of ongemotiveerd was. Ik wou dat ik tegen de kleine Regula kon zeggen: het is oké. Je doet echt je best. Je brein werkt gewoon op een andere manier.” 

3. Wanneer merk je het effect van ADHD het meest in je dagelijkse leven?

“Vooral bij kleine, alledaagse dingen. Ik begin aan iets en ik raak snel afgeleid, waardoor er overal half afgewerkte taken blijven liggen. Mijn man kan vaak letterlijk mijn gedachtegang volgen doorheen het huis: van een halve wasmand met opgevouwen kleren, een half opgeruimde kast in de gang tot een half opgegeten boterham in de keuken.”

“Tijdens drukke periodes heb ik last van overprikkeling. Dat is iets waarvan veel volwassenen met ADHD last hebben. Na opnames of interviews voel ik me bijvoorbeeld volledig uitgeput en krijg ik migraine.” 

“Vroeger ging ik dan nog harder door, maar nu probeer ik beter voor mezelf te zorgen. Ik probeer op tijd rust te nemen en mijn grenzen te bewaken. Die mildheid zorgt ervoor dat ik beter functioneer.” 

4. Welk hardnekkig vooroordeel over ADHD wil je doorbreken?

“ADHD is veel complexer dan de meeste mensen denken. Het zijn niet gewoon ‘4 lettertjes’ of druk gedrag. ADHD is neurodivergentie. Dat wil zeggen dat je hersenen anders werken, waardoor je informatie ook op een andere manier opneemt. Het is een breed spectrum en het uit zich op allerlei manieren. Maar ADHD is geen ziekte of probleem, het is een andere manier van zijn.” 

“Er bestaan nog veel misverstanden over ADHD, zeker bij vrouwen. Vrouwen met ADHD herkennen zichzelf vaak niet in het typische beeld en blijven zo zonder diagnose rondlopen. Terwijl er echt heel veel verschillende manieren zijn waarop ADHD zich kan uiten.”

“Door er open over te praten en mijn ervaring te delen, hoop ik dat meer vrouwen zichzelf herkennen en ook op zoek gaan. ADHD brengt uitdagingen met zich mee, maar natuurlijk zijn er ook heel wat sterke eigenschappen. Hoe meer begrip er is, hoe makkelijker het wordt om jezelf te zijn.”

“Laat niemand je wijsmaken dat je dromen te groot zijn”

5. Als je een brief zou schrijven aan de jongere versie van jezelf, wat zou je haar willen zeggen?

“Ik zou haar eerst en vooral geruststellen. Ik zou zeggen: het ligt niet aan jou. Je bent niet lui, en niet ‘te weinig gemotiveerd’, ook al voelt dat soms zo omdat anderen het blijven herhalen. Je hoofd werkt anders. Dat maakt sommige dingen uitdagender, maar andere dingen net meer bijzonder.”

“Ik zou ook zeggen dat ze zachter mag zijn voor zichzelf. Dat schuldgevoel dat je meedraagt, omdat dingen niet lukken zoals verwacht, is zwaar en zo onterecht. Je doet echt je best, al ziet niet iedereen dat. Laat je dus niet definiëren door slechte punten of commentaar.”

“En misschien nog het belangrijkste: laat niemand je wijsmaken dat je dromen te groot zijn. Het kan zijn dat je een andere weg moet nemen of dat het wat langer duurt, maar dat betekent niet dat het niet kan. Je zal jouw manier vinden.”